首页 / 技术类 / C++ / C++ 下 Function 对象的实现(下)

C++ 下 Function 对象的实现(下)

2011-01-17 21:59:00

目录:

C++ 下 Function 对象的实现(上) C++ 下 Function 对象的实现(下)

上篇中,我们实现了一个支持 R () 型函数的 Function。补充说明一下,在我们对成员函数的支持中,我们是这样定义的:

1template <typename R, typename T>
2class MemberFunction0 : public FunctionBase0<R>
3{
4
5private:
6    R (T::*m_pMemFun)();
7    T *m_pObj;
8};

Loki 特意在著作中提醒我们,这里的 T 最好不要是函数类型,改为函数指针类型,如此该类的支持范围将扩大。如下:

 1template <typename R, typename P, typename T>
 2class MemberFunction0 : public FunctionBase0<R>
 3{
 4public:
 5    R Invoke()
 6    {
 7        return (m_pObj->*m_pMemFun)();
 8    }
 9
10public:
11    MemberFunction0(P pObj, R (T::*pMemFun)())
12        : m_pObj(pObj), m_pMemFun(pMemFun)
13    {
14
15    }
16
17private:
18    R (T::*m_pMemFun)();
19    P m_pObj;
20};

于是,P 和 T 的关系不那么紧密了,P 不一定非要 T* 不可,也可以是诸如 SmartPtr 之类的玩意儿。原本只支持传入一个对象和该对象的成员函数的,现在变成传入一个具有指针概念的东东和一个成员函数,只要这个“指针”使用运算符 –> 去调用那个成员函数合乎语法即可。

接下来,我们来扩展这个 Function,以支持拥有数目在给定上限内的任意参数的函数。

我们先来手工写一下,看看如何支持带一个参数的函数。首先定义一个虚基类:

1template <typename R, typename T0>
2class FunctionBase1
3{
4public:
5    virtual R Invoke(T0) = 0;
6    virtual ~FunctionBase1() {}
7};

实现两个版本,分别支持非成员函数和成员函数:

 1template <typename R, typename T0, typename T>
 2class Function1 : public FunctionBase1<R, T0>
 3{
 4public:
 5    R Invoke(T0 v0)
 6    {
 7        return m_Fun(v0);
 8    }
 9
10public:
11    Function1(const T &fun)
12        : m_Fun(fun)
13    {
14
15    }
16
17private:
18    T m_Fun;
19};
20
21template <typename R, typename P, typename T, typename T0>
22class MemberFunction1 : public FunctionBase1<R, T0>
23{
24public:
25    R Invoke(T0 v0)
26    {
27        return (m_pObj->*m_pMemFun)(v0);
28    }
29
30public:
31    MemberFunction1(P pObj, R (T::*pMemFun)(T0))
32        : m_pObj(pObj), m_pMemFun(pMemFun)
33    {
34
35    }
36
37private:
38    R (T::*m_pMemFun)(T0);
39    P m_pObj;
40};
41
42增加一个函数引用萃取的偏特化版本:
43
44template <typename RetType, typename T0>
45struct FunctionTraits<RetType (T0)>
46{
47    typedef RetType (&ParamType)(T0);
48};
49
50增加一个 Function 类的偏特化版本:
51
52template <typename R, typename T0>
53class Function<R (T0)>
54{
55public:
56    template <typename T>
57    Function(const T &fun)
58        : m_pFunBase(new Function1<R, T0, typename FunctionTraits<T>::ParamType>(fun))
59    {
60        
61    }
62
63    template <typename P, typename T>
64    Function(P pObj, R (T::*pMemFun)(T0))
65        : m_pFunBase(new MemberFunction1<R, P, T, T0>(pObj, pMemFun))
66    {
67
68    }
69
70    ~Function()
71    {
72        delete m_pFunBase;
73    }
74
75    R operator ()(T0 v0)
76    {
77        return m_pFunBase->Invoke(v0);
78    }
79
80private:
81    FunctionBase1<R, T0> *m_pFunBase;
82};

现在,我们可以跑一下测试代码了:

1Function<int (int)> f1(&intfun1);
2Function<int (int)> f1_(intfun1);
3Function<int (int)> f2(intfunctor1);
4Function<int (int)> f3(&test, &Test::intmem1);
5
6f1(1);
7f1_(1);
8f2(2);
9f3(3);

当然,void 函数也是支持的。

观察上面的这些代码,和我们在上一篇中的代码高度一致,不同的是那些模版参数、偏特化参数、函数调用参数等地方。

假如有这么一组宏: TYPENAME_DECLARE(n) 被定义为 typename T0, typename T1, …, typename Tn TYPENAME_LIST(n) 被定义为 T0, T1, …, Tn TYPENAME_VARIABLE(n) 被定义为 T0 v0, T1 v1, …, Tn vn VARIABLE_LIST(n) 被定义为 v0, v1, …, vn

那么我们可以使用一个 n 就写出支持所有具有参数的函数的 Function 了。我们抛弃掉上面的 1 系列的所有类,仅保持上篇留下来的代码,然后利用上面 4 个宏将所有数字尾巴去掉,于是代码变成:

 1template <typename R, TYPENAME_DECLARE(n)>
 2class FunctionBase_##n
 3{
 4public:
 5    virtual R Invoke(TYPENAME_LIST(n)) = 0;
 6    virtual ~FunctionBase_##n() {}
 7};
 8
 9
10template <typename R, TYPENAME_DECLARE(n), typename T>
11class Function_##n : public FunctionBase_##n<R, TYPENAME_LIST(n)>
12{
13public:
14    R Invoke(TYPENAME_VARIABLE(n))
15    {
16        return m_Fun(VARIABLE_LIST(n));
17    }
18
19public:
20    Function_##n(const T &fun)
21        : m_Fun(fun)
22    {
23
24    }
25
26private:
27    T m_Fun;
28};
29
30template <typename R, typename P, typename T, TYPENAME_DECLARE(n)>
31class MemberFunction_##n : public FunctionBase_##n<R, TYPENAME_LIST(n)>
32{
33public:
34    R Invoke(TYPENAME_VARIABLE(n))
35    {
36        return (m_pObj->*m_pMemFun)(VARIABLE_LIST(n));
37    }
38
39public:
40    MemberFunction_##n(P pObj, R (T::*pMemFun)(TYPENAME_LIST(n)))
41        : m_pObj(pObj), m_pMemFun(pMemFun)
42    {
43
44    }
45
46private:
47    R (T::*m_pMemFun)(TYPENAME_LIST(n));
48    P m_pObj;
49};
50
51template <typename RetType, TYPENAME_DECLARE(n)>
52struct FunctionTraits<RetType (TYPENAME_LIST(n))>
53{
54    typedef RetType (&ParamType)(TYPENAME_LIST(n));
55};
56
57template <typename R, TYPENAME_DECLARE(n)>
58class Function<R (TYPENAME_LIST(n))>
59{
60public:
61    template <typename T>
62    Function(const T &fun)
63        : m_pFunBase(new Function_##n<R, TYPENAME_LIST(n), typename FunctionTraits<T>::ParamType>(fun))
64    {
65        
66    }
67
68    template <typename P, typename T>
69    Function(P pObj, R (T::*pMemFun)(TYPENAME_LIST(n)))
70        : m_pFunBase(new MemberFunction_##n<R, P, T, TYPENAME_LIST(n)>(pObj, pMemFun))
71    {
72
73    }
74
75    ~Function()
76    {
77        delete m_pFunBase;
78    }
79
80    R operator ()(TYPENAME_VARIABLE(n))
81    {
82        return m_pFunBase->Invoke(VARIABLE_LIST(n));
83    }
84
85private:
86    FunctionBase_##n<R, TYPENAME_LIST(n)> *m_pFunBase;
87};

当然上面这样子的代码是没法跑的咯。如果我们将整段代码定义为一个宏 BODY(n),然后用类似刚才四个宏的方式定义宏 FUNCTION_IMPLEMENT(n),使得它的含义为 BODY(0), BODY(1), …, BODY(n),所有工作就都完成了。最后只需要丢下一句 FUNCTION_IMPLEMENT(20),就可以支持 0 到 21 个参数了。

最后归结为,如何使用宏搞出“T0, T1, …, Tn” 的形式。

暴力点,我们可以这样:

 1#define T_0 T0
 2#define T_1 T_0, T1
 3#define T_2 T_1, T2
 4#define T_3 T_2, T3
 5#define T_4 T_3, T4
 6#define T_5 T_4, T5
 7#define T_6 T_5, T6
 8#define T_7 T_6, T7
 9#define T_8 T_7, T8
10#define T_9 T_8, T9
11
12#define T(n) T_##n

这样子,对于上面四个宏可以,但是对于最后的 X(n),人工代码量还是太大了。嗯?X(n)?对,这个 X,必须在 _1、_2、_3 系列宏里面占据一个参数地位,这样才有那么一点点扩展性。考虑换成这样:

 1#define REP_0(macro, n) macro(0)
 2#define REP_1(macro, n) REP_0(macro, n), macro(1)
 3#define REP_2(macro, n) REP_1(macro, n), macro(2)
 4#define REP_3(macro, n) REP_2(macro, n), macro(3)
 5#define REP_4(macro, n) REP_3(macro, n), macro(4)
 6#define REP_5(macro, n) REP_4(macro, n), macro(5)
 7#define REP_6(macro, n) REP_5(macro, n), macro(6)
 8#define REP_7(macro, n) REP_6(macro, n), macro(7)
 9#define REP_8(macro, n) REP_7(macro, n), macro(8)
10#define REP_9(macro, n) REP_8(macro, n), macro(9)
11
12#define REP(macro, n)   REP_##n(macro, n)

然后:

1#define TYPENAME_LIST_PATTERN(n)    T##n
2#define TYPENAME_LIST(n)            REP(TYPENAME_LIST_PATTERN, n)

这个 TYPENAME_LIST 就是符合上文要求的宏。接下来如法炮制其余三个:

1#define TYPENAME_DECLARE_PATTERN(n)     typename T##n
2#define TYPENAME_DECLARE(n)             REP(TYPENAME_DECLARE_PATTERN, n)
3
4#define TYPENAME_VARIABLE_PATTERN(n)    T##n v##n
5#define TYPENAME_VARIABLE(n)            REP(TYPENAME_VARIABLE_PATTERN, n)
6
7#define VARIABLE_LIST_PATTERN(n)        v##n
8#define VARIABLE_LIST(n)                REP(VARIABLE_LIST_PATTERN, n)

最后,我们在 #define FUNCTION_IMPLEMENT(n) REP(BODY, n) 中还存在一点点问题。因为 BODY 中会含有 TYPENAME_DECLARE 之类的宏的使用,而 TYPENAME_DECLARE 正是使用 REP 定义的。这涉及到宏的递归展开,C++预处理器的规则是,遇到这样的情况就停止展开。比如,我们 定义 BODY(n) 为 TYPENAME_DECLARE(n),于是 FUNCTION_IMPLEMENT(2) 会被展成:

REP(TYPENAME_DECLARE_PATTERN, 0), REP(TYPENAME_DECLARE_PATTERN, 1), REP(TYPENAME_DECLARE_PATTERN, 2)

上面的 REP 不会被继续展开了。

为此,一个不太聪明的办法就是,再定义一组 REP2。嗯,是个办法,就这么办吧。另外我们刚才的 REP 系列没有将分隔符作为参数,默认使用逗号,而最后一不的 FUNCTION_IMPLEMENT 的重复中是不能用逗号的。考虑提取出来作为参数。最后我们的所需要的宏系统是:

 1#define NIL
 2#define COMMA ,
 3
 4#define REP_0(macro, splitter, n) macro(0)
 5#define REP_1(macro, splitter, n) REP_0(macro, splitter, n) splitter macro(1)
 6#define REP_2(macro, splitter, n) REP_1(macro, splitter, n) splitter macro(2)
 7#define REP_3(macro, splitter, n) REP_2(macro, splitter, n) splitter macro(3)
 8#define REP_4(macro, splitter, n) REP_3(macro, splitter, n) splitter macro(4)
 9#define REP_5(macro, splitter, n) REP_4(macro, splitter, n) splitter macro(5)
10#define REP_6(macro, splitter, n) REP_5(macro, splitter, n) splitter macro(6)
11#define REP_7(macro, splitter, n) REP_6(macro, splitter, n) splitter macro(7)
12#define REP_8(macro, splitter, n) REP_7(macro, splitter, n) splitter macro(8)
13#define REP_9(macro, splitter, n) REP_8(macro, splitter, n) splitter macro(9)
14
15#define REP(macro, splitter, n)   REP_##n(macro, splitter, n)
16
17#define REP2_0(macro, splitter, n) macro(0)
18#define REP2_1(macro, splitter, n) REP2_0(macro, splitter, n) splitter macro(1)
19#define REP2_2(macro, splitter, n) REP2_1(macro, splitter, n) splitter macro(2)
20#define REP2_3(macro, splitter, n) REP2_2(macro, splitter, n) splitter macro(3)
21#define REP2_4(macro, splitter, n) REP2_3(macro, splitter, n) splitter macro(4)
22#define REP2_5(macro, splitter, n) REP2_4(macro, splitter, n) splitter macro(5)
23#define REP2_6(macro, splitter, n) REP2_5(macro, splitter, n) splitter macro(6)
24#define REP2_7(macro, splitter, n) REP2_6(macro, splitter, n) splitter macro(7)
25#define REP2_8(macro, splitter, n) REP2_7(macro, splitter, n) splitter macro(8)
26#define REP2_9(macro, splitter, n) REP2_8(macro, splitter, n) splitter macro(9)
27
28#define REP2(macro, splitter, n)   REP2_##n(macro, splitter, n)
29
30#define TYPENAME_DECLARE_PATTERN(n)     typename T##n
31#define TYPENAME_DECLARE(n)             REP(TYPENAME_DECLARE_PATTERN, COMMA, n)
32
33#define TYPENAME_LIST_PATTERN(n)        T##n
34#define TYPENAME_LIST(n)                REP(TYPENAME_LIST_PATTERN, COMMA, n)
35
36#define TYPENAME_VARIABLE_PATTERN(n)    T##n v##n
37#define TYPENAME_VARIABLE(n)            REP(TYPENAME_VARIABLE_PATTERN, COMMA, n)
38
39#define VARIABLE_LIST_PATTERN(n)        v##n
40#define VARIABLE_LIST(n)                REP(VARIABLE_LIST_PATTERN, COMMA, n)
41
42#define FUNCTION_IMPLEMENT(n)  REP2(BODY, NIL, n)

最后,定义一下 FUNCTION_IMPLEMENT(5),就可以支持到 6 个参数了。为了支持更多参数,把上面的 REP 以及 REP2 系列多定义一点,比如到 50,那么 FUNCTION_IMPLEMENT 的括号中就可以填 50 以内的任意数了。考虑到宏展开对编译速度的影响,以及实际应用中函数参数的个数,定为 20 左右比较合适。

到这里,我们的Function已经实现了预期目标。接下来我本来想说说 TypeList 的。可是现在发现没有 TypeList,Function 跑的通;有了 TypeList,Function 也不能写的漂亮多少,虽说那些重复部分有一定的减少。Loki 的 Functor 的参数类型是一个返回值类型加上一个 TypeList,是由用户直接传入 TypeList 的,不用由散的类型组合出一个TypeList(但还是要从TypeList中萃取各个参数类型),因此用在他那里看上去美妙一点点。当然,Loki 也在 Functor 外头包了一层 Function,以支持函数签名作为模版参数的使用方式。有一点不算改观的改观是,用了 TypeList 以后,就不会再有 FunctionBase_1, FunctionBase_2 这样的玩意儿了,取而代之的是一个统一的 FunctionBase 外加许多偏特化版本,Function* 和 MemberFunction* 可以分别统一为一个,但是每一个里头都需要实现 N 个 Invoke。加上篇幅关系,我想这里就不说这个 TypeList 了。

代码清单太长了,就不贴了,有意者自然能凑起来。我目前在 xlLib 中的最终实现见 xlFunction.h

关于宏,我不知道可以怎样改进。BOOST_PP_REPEAT 貌似可以调用自身?不知道如何实现的,求指教。另外@vczh貌似说“实现了一门可以自己递归自己和内置列表处理的另一个宏”,求分享呀求分享。

2010-01-18 补充:将最外层 Function 的构造函数中的 const T & 直接改为 T,并且抛弃 FunctionTraits,函数实体类型将在传递过程中直接退化为函数指针,这样就能特化出正确的 FunctionHandler。同时带来另一点影响:如果传入 Functor,字面上将多一次拷贝动作。抛开这一点微小的性能来讲,这比刚才的 FunctionTraints 要好得多了。


首发:http://www.cppblog.com/Streamlet/archive/2011/01/17/138693.html



NoteIsSite/0.4